Jak zacząłem się motywować w podstawówce?

Pamiętam, jak zacząłem swoją przemianę pod sam koniec siódmej klasy podstawówki. Pamiętam, jak wstawałem o czwartej trzydzieści rano, żeby się uczyć, a o siódmej szedłem do szkoły.

Uczyłem się, bo chciałem dostać się do liceum. Najbardziej zaskakuje mnie to, że nie czytałem wtedy żadnych tekstów motywacyjnych.

Nikt nie mówił mi, żebym cisnął, żebym wziął się za siebie. Po prostu sam z siebie dokonałem wewnętrznego zrywu i wewnętrznej przemiany. Poczułem wewnętrzną potrzebę zmiany czegoś w życiu i zacząłem działać.

Później leciałem za ciosem. Chciałem się nauczyć grać na gitarze, więc godzinami ćwiczyłem. Chciałem nagrać płytę, więc gdy koledzy szli na ognisko, ja ćwiczyłem solówki przy starym niemieckim radiomagnetofonie.

Potem napisałem maturę, skończyłem studia i dopiero po latach trafiłem na książki motywacyjne. Więc tak naprawdę, żeby zacząć, nie potrzebujesz mentorów, coachów ani książek motywacyjnych. Po prostu zrywasz się i działasz.

2️⃣ To, co Cię istotnie zaskoczy w najbliższym czasie, nie jest do przewidzenia, dlatego najważniejsze jest, żebyś wypracował kompetencje szybkiego reagowania, zamiast starać się przewidzieć przyszłość.

3️⃣ Większość ludzi stara się przewidzieć przyszłość, ja nauczyłem się od Jeffa Bezosa, żeby przewidywać to, co się nie zmieni.

Oto proste ćwiczenie. Zestawiłem sobie samoloty z latającym samochodem Tesli. Pomyśl o samolotach pasażerskich. Od dziesiątek lat niewiele się zmieniło, nadal są piloci. Nie steruje samolotami ani robot, ani AI, a idea latania jest podobna. Co prawda jest autopilot, ale wszystkiego i tak pilnuje żywy człowiek. Nie ma tutaj drastycznych rewolucji. Dlatego w biznesie szukam tego, co niezmienne.

Ludzie nadal będą kupować, może zmniejszyła się wartość wiedzy i kursów, ale ludzie nadal potrzebują odkurzacza czy suszarki. Ludzie mają problemy i potrzeby i na tym się skupiam.

Podsumwania i wnioski Dzień 1239